سالمونلوز در نشخوارکنندگان


سالمونلا يک باکتری گرم منفی روده ای است که انگل
اختياری داخل سلولی مي باشد.
تيپهای مختلف سالمونلا، انسان و انواع حيوانات
اهلی را آلوده مي کنند.
 انساﻧﻬا ممکن است به وسيله حيوانات آلوده
گردند.
 حيوانات نيز همديگر را آلوده م ي کنند ولی برخی
از سالمونلاها برای بعضی از دامها دارای ويژگيهايی
مي باشند.
گاوها به سالمونلا تيفی موريوم و سالمونلا دابلين
حساسند و گوسفندان سالمونلا آبورتوس اوويس و سالمونلا
آريزونا حساسند.
علائم بالينی:
متداولترين علائمی که مشاهده مي شود عبارت است از
تب و اسهال به دنبال يک دوره کمون 1 تا 4 روزه پس از
در معرض عفونت بودن يا فعال شدن شکل ناقل بيماری
است. بيماری در همه سنينی مي تواند اتفاق بيافتد.
شکل اسهال از آبکی تا موکوسی همراه با فيبرين و
خون متنوع است . لايههای فيبرينی ممکن است در ظاهر به
صورت مخاط کنده شده باشند.
مدفوع به علت حضور پروتئينهای پلاسما (آه به علت
روند آماسی شديد روده مي باشد )، غالباً بوی تعفن و
گنديدگی دارد.
گاهی اوقات ممکن است باکتری درخون وارد شود
(باکتريمی) که در نوزادان ايجاد سپتی سمی فوق حاد تا
حاد مي کند . که در اين حالت در گوساله های 1 تا 2
ماهه علائم عبارتند از ديسپنه، علائم تنفسی، مرگ
ناگهانی و اسهال شديد که در 6 هفتگی به اوج خود
مي رسد.
در گاوهای بالغ سالمونلا مي تواند باعث سقط جنين
شود.
علائم کالبدگشايی:
در شکل روده ای، گوساله ها دچار لاغری مفرط ناشی از
آتروفی سروزی چربی م ي باشند . مخاط ايلئوم و سکوم و
کولون ممکن است ضخيم و دچار خونريزی همراه با پلاکهای
چسبنده فيبرينونکروتيک باشند . فيبرين ممکن است به صورت
لايه يافت شود که در نواحی پلاکها، برجسته است.
شيردان معمولا حاوی مايع متعفن قهوه ای مي باشد .
عقدههای لنفاوی مزانتريک غالباً بزرگ و تيره است.
در شکل سپتی سمی ضايعات ماکروسکوپيک عفونت
باکتريمی سالمونلا حاد و معمولا ناچيز است و بر روی
بافتهای سروزی و زير جلدی، پتشی گستردهای وجود دارد.
طحال معمولا بزر گ است و ريه ها ادماتوز مي باشند .
ديواره کيسه صفرا ضخيم شده و ممکن است دارای خونريزی
باشند.
پيشگيری و کنترل:
پيشگيری از سالمونلاها عبارت است از درمان بيماران
مبتلا و همزمان اقدامات بهداشتی جدی.
در بعضی موارد، مي توان گوساله ها و يا گاوها را
واکسينه کرد که کاملا ايجاد ايمنی نمی کند.
واکسيناسيون شامل دو تزريق به فاصله 15 روز تا يک
ماه مي باشد که گاهی ممکن است پس از تزريق ايجاد شوک
نمايد که در اين حالت بايد از کورتيکوئيدها استفاده
نمود.
اقدامات بهداشتی عبارت است از کنترل کيفيت آب
آشاميدنی، کنترل بستر و ضد عفونی کردن جايگاهها،
باکسها و زايشگاهها.
درمان:
استراتژی درمان در بيماری سالمونلوز عبارت است از:
1 سرم تراپی:
2 آنتی بيوتيک تراپی:
استفاده از آنتی بيوتيکهايی که بروی باکتری های
گرم منفی موثرند مانند:
آليستين هر ساشه 5 گرمی برای 500 کيلوگرم به (a
مدت 5 روز
جنتامايسين با دز 5 ميلی گرم به ازای هر (b
کيلوگرم وزن بدن
تری متوپريم  سولفوتاميد با دز 30 ميلی گرم (c
به ازای هر کيلوگرم وزن بدن
کلرامفنيکل به صورت وريدي هر 6 ساعت (d
3 استفاده از داروهای ضد التهاب غير استروئيدی